Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Port Kołobrzeg w oczekiwaniu na przebudowę infrastruktury dostępowej
- Autor
Mariusz Dasiewicz
Mariusz Dasiewicz
Port morski w Kołobrzegu przygotowuje się do planowanej modernizacji infrastruktury dostępowej oraz kanału portowego, która wpisuje się w długofalową strategię rozwoju portu. Przedsięwzięcie dotyczy zarówno toru wodnego, jak i nabrzeży znajdujących się dotychczas w dyspozycji wojska i pozostaje jednym z kluczowych tematów debaty wokół przyszłości portu.
W artykule
Kierunki rozwoju Portu Kołobrzeg były analizowane w ramach prac sejmowych komisji Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz Obrony Narodowej. Dyskusje dotyczyły możliwości rozbudowy portu, a także potencjalnych konsekwencji planowanych zmian infrastrukturalnych dla funkcjonowania miasta oraz Sił Zbrojnych RP.
Zmiany na nabrzeżach i torze wodnym w porcie morskim w Kołobrzegu
Jak wskazywał wiceminister obrony narodowej Cezary Tomczyk, planowana przebudowa zakłada poszerzenie i pogłębienie toru wodnego, co w przyszłości ma umożliwić obsługę większych staków handlowych oraz pasażerskich. Istotnym elementem projektu pozostaje również modernizacja nabrzeża zlokalizowanego na terenach pozostających dotychczas w dyspozycji resortu obrony. W ramach tych założeń przewidywane jest przesunięcie linii nabrzeża użytkowanego przez Siły Zbrojne RP w głąb lądu.
Część obszarów o statusie zamkniętym ma zostać docelowo wyłączona ze struktur wojskowych. Odbudowa nabrzeża w nowym układzie przestrzennym planowana jest z udziałem Zarządu Portu Morskiego Kołobrzeg.
Finansowanie i współpraca instytucji
Zarząd portu zakłada ubieganie się o dofinansowanie inwestycji ze środków Krajowego Planu Odbudowy oraz innych instrumentów finansowych. Warunkiem rozpoczęcia procedur aplikacyjnych pozostaje jednak zakończenie prac projektowych i środowiskowych. Podstawą do dalszych działań jest porozumienie zawarte w ubiegłym roku pomiędzy Ministerstwem Obrony Narodowej, zarządem portu oraz Urzędem Morskim w Szczecinie.
Dokument ten zakłada współpracę przy realizacji trzech zadań: przebudowie przyczółka Falochronu Zachodniego, modernizacji nabrzeży użytkowanych dotychczas przez wojsko oraz rozbudowie infrastruktury dostępowej wraz z kanałem portowym w granicach portu morskiego w Kołobrzegu.
Potencjał rozwojowy portu
Przedstawiciele Ministerstwa Infrastruktury wskazują, że planowana przebudowa infrastruktury dostępowej i kanału portowego jest postrzegana jako istotny element dalszego rozwoju Portu Kołobrzeg. Zwiększenie parametrów wejścia oraz poprawa warunków nawigacyjnych mogłyby w przyszłości poszerzyć zakres obsługiwanych jednostek i wzmocnić rolę portu w regionalnym systemie transportowym.
Z kolei przedstawiciele Zarządu Portu Morskiego Kołobrzeg podkreślają, że port należy do nielicznych małych portów morskich w Polsce realizujących pełne spektrum funkcji – od obsługi ruchu pasażerskiego i rybołówstwa po przeładunki oraz zadania związane z obecnością wojska. W tym kontekście modernizacja wejścia do portu i infrastruktury nabrzeżowej postrzegana jest jako przedsięwzięcie o znaczeniu systemowym.
Harmonogram i koszty
W 2025 roku port funkcjonował w warunkach stabilnej działalności przeładunkowej, równolegle prowadząc prace przygotowawcze pod przyszłe inwestycje infrastrukturalne. Bieżące operacje portowe, widoczne również w postaci prac prowadzonych na nabrzeżach, nie oznaczają jednak rozpoczęcia zasadniczej przebudowy wejścia do portu ani infrastruktury dostępowej.
Obecnie działania koncentrują się na opracowaniu dokumentacji projektowej i środowiskowej, w tym programu funkcjonalno-użytkowego, który ma określić docelowy zakres inwestycji, jej harmonogram oraz strukturę finansowania. Zgodnie z dotychczasowymi założeniami część prac hydrotechnicznych pozostających w gestii administracji morskiej była wstępnie szacowana na około 40 mln zł. Koszty przebudowy nabrzeży użytkowanych przez wojsko zostaną określone po zakończeniu etapu projektowego.
Powiązane wpisy
Jeden komentarz
Dodaj komentarz
PGZ Stocznia Wojenna w 2025 roku: czas decyzji, inwestycji i produkcji
Rok 2025 był dla PGZ Stoczni Wojennej okresem intensywnej pracy. Stocznia równolegle prowadziła budowę nowych okrętów dla Marynarki Wojennej RP, realizowała inwestycje infrastrukturalne, rozwijała zaplecze technologiczne oraz wzmacniała kadry. Rok wymagający, ale konsekwentnie ukierunkowany na przyszłość.
W artykule
Wiele równoległych wyzwań
2025 rok nie był czasem pojedynczego projektu. Stocznia jednocześnie prowadziła zaawansowane prace przy programie Miecznik, uruchomiła fizyczną budowę okrętu ratowniczego Ratownik, kontynuowała modernizacje jednostek Marynarki Wojennej RP oraz porządkowała fundamenty funkcjonowania zakładu – od energetyki, przez logistykę, po organizację pracy, bezpieczeństwo i kompetencje pracowników.
Skala zadań wymagała dyscypliny harmonogramowej, stabilnych łańcuchów dostaw oraz koordynacji pracy setek specjalistów. Stocznia funkcjonowała jednocześnie jako plac budowy nowych okrętów i zakład modernizujący własne zaplecze.
Inwestycje i infrastruktura
W 2025 roku Stocznia kontynuowała rozbudowę i modernizację infrastruktury. Postępowały inwestycje w system logistyczno-magazynowy, obejmujące budowę hali magazynowej, wiaty na gazy techniczne oraz przebudowę układu komunikacyjnego i systemów bezpieczeństwa. Prace prowadzono bez zakłócania bieżącej produkcji i remontów.
Równolegle realizowano działania związane z efektywnością energetyczną. Jako zakład energochłonny, Stocznia konsekwentnie łączyła potrzeby produkcyjne z ograniczaniem kosztów energii oraz wpływu na środowisko.
Wydarzeniem technicznym była złożona operacja przestawienia doku pływającego do nowej wnęki dokowej w Porcie Gdynia. Manewr miał znaczenie infrastrukturalne i operacyjne – pozwolił „skompaktyzować” Stocznię przy zachowaniu pełnych zdolności remontowych w zmieniającym się układzie hydrotechnicznym portu.
Nowe technologie i automatyzacja
Stocznia rozwijała współpracę z sektorem nowych technologii w ramach inicjatyw akceleracyjnych, koncentrując się na rozwiązaniach usprawniających zarządzanie magazynami, optymalizację zużycia energii oraz zdalny monitoring parametrów środowiskowych.
Celem tych działań było praktyczne skracanie procesów, redukcja kosztów i zwiększanie bezpieczeństwa pracy. 2025 rok pokazał, że automatyzacja i cyfryzacja stają się nieodłącznym elementem nowoczesnego przemysłu okrętowego.
Bezpieczeństwo
Bezpieczeństwo w 2025 roku miało w Stoczni kilka wymiarów. Na poziomie operacyjnym zakładowa służba ratownicza skupiała się na prewencji przy pracach pożarowo niebezpiecznych. Inwestycje w nowy sprzęt ratowniczo-gaśniczy oraz szkolenia wzmacniały zdolność do natychmiastowej reakcji.
Równolegle rozwijano obszar cyberbezpieczeństwa. Współpraca z wojskowymi strukturami odpowiedzialnymi za ochronę cyberprzestrzeni miała na celu zabezpieczenie infrastruktury teleinformatycznej Stoczni oraz systemów okrętowych.
Program Miecznik – postęp produkcyjny
Program Miecznik był w 2025 roku najważniejszym przedsięwzięciem realizowanym w zakładach stoczniowych na Oksywiu. Prace przy pierwszej fregacie, Wicher, weszły w zaawansowaną fazę montażu kadłuba, obejmując scalanie dużych bloków konstrukcyjnych oraz instalację urządzeń siłowni.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna 5 maja rozpoczęto budowę drugiej jednostki – Burzy. Cięcie blach otworzyło realizację projektu, a 18 grudnia odbyło się położenie stępki. Równoległa produkcja sekcji dla dwóch fregat potwierdziła, że Stocznia osiągnęła nowy poziom zdolności organizacyjnych i produkcyjnych.
Ratownik – start budowy
Pod koniec listopada 2025 roku rozpoczęto fizyczną budowę okrętu ratowniczego Ratownik. Palenie blach otworzyło etap realizacji projektu o kluczowym znaczeniu dla zdolności ratowniczych Marynarki Wojennej RP oraz ochrony infrastruktury podmorskiej.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna W 2025 roku zawierano również kontrakty na systemy przyszłego Ratownika – napęd, systemy nawigacyjne oraz zaawansowane rozwiązania ratownictwa podwodnego. Projekt od początku prowadzony jest jako jednostka spełniająca standardy interoperacyjności NATO i zdolna do działania w wymagających scenariuszach na morzu.
Kormoran II – ciągłość kompetencji i doświadczenia
Równolegle do nowych budów PGZ Stocznia Wojenna uczestniczyła w 2025 roku w programie Kormoran II jako członek konsorcjum z Remontową Shipbuilding i OBR CTM. Przez niemal dziewięć lat współpracy Stocznia rozwijała kompetencje w zakresie integracji zaawansowanych systemów okrętowych – dostarcza systemy nawigacji i obserwacji technicznej, zintegrowane systemy łączności i krypto, sieci teleinformatyczne oraz systemy uzbrojenia, w tym armatę OSU-35.
Fot. Małgorzata Zimnoch Doświadczenia zdobyte przy kolejnych jednostkach projektu 258 wykraczały poza sam program. Kormorany pozwoliły na wypracowanie kompetencji w pracy z nowoczesnymi systemami walki minowej, interoperacyjności NATO oraz współpracy przemysłowej w formule konsorcjum. Te doświadczenia budowały podstawę dla realizacji bardziej złożonych programów okrętowych prowadzonych obecnie przez Stocznię.
W marcu 2025 roku, podczas wodowania piątego niszczyciela min (przyszłej ORP Rybitwa), PGZ Stocznia Wojenna wraz z partnerami konsorcjum oraz Polską Grupą Zbrojeniową podpisała porozumienie dotyczące współpracy na rzecz eksportu jednostek typu Kormoran II.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Program Kormoran II potwierdził zdolność Stoczni do długofalowego uczestnictwa w złożonych projektach – od fazy projektowej, przez budowę i integrację, po wsparcie cyklu życia jednostek.
Remonty i modernizacje
Obok nowych budów Stocznia realizowała modernizacje jednostek liniowych Marynarki Wojennej RP. 8 kwietnia, 10 dni przed planowanym terminem, przekazano trałowiec ORP Mamry po zakończonym remoncie. Potwierdziło to zdolność do sprawnej realizacji projektów remontowych, które w okresie przejściowym mają znaczenie dla ciągłości zdolności operacyjnych floty.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Doświadczenia zdobyte przy tych pracach wzmacniały kompetencje zespołów oraz zaplecze techniczne wykorzystywane później przy bardziej złożonych projektach.
Ludzie Stoczni
Rok 2025 mocno akcentował znaczenie ludzi. Za każdym programem stoją osoby o wieloletnim doświadczeniu i specjalistycznej wiedzy – spawacze, monterzy, inżynierowie, technolodzy. To ich kompetencje przekładają się na realizację zaawansowanych projektów okrętowych.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Równolegle Stocznia inwestowała w młode kadry, rozwijając współpracę z Akademią Marynarki Wojennej oraz szkołami technicznymi w Gdyni. Połączenie praktycznej edukacji, patronatów i realnych perspektyw zatrudnienia miało na celu zabezpieczenie przyszłych potrzeb kadrowych w obliczu wieloletnich programów okrętowych.
Obecność w mieście i branży
2025 rok przyniósł obecność Stoczni w życiu Gdyni i środowiska morskiego. Wyróżnienia dla inwestycji infrastrukturalnych, udział w targach branżowych, obchody Dnia Stoczniowca (29 czerwca) oraz Święta Marynarki Wojennej RP (28 listopada), a także liczne inicjatywy społeczne budowały wizerunek zakładu jako integralnej części miasta i regionu.
Symbolicznym akcentem było podświetlenie bramy Hali Kadłubowej w barwach narodowych w dniu Narodowego Święta Niepodległości – gest łączący współczesną produkcję okrętową z tradycją i odpowiedzialnością za bezpieczeństwo państwa.
Fundament pod przyszłość
2025 rok w PGZ Stoczni Wojennej nie był czasem podsumowań, lecz intensywnej pracy. Rozpoczęcie budowy Ratownika, postęp programu Miecznik, inwestycje w infrastrukturę i ludzi pokazały, że Stocznia weszła w etap trwałej realizacji wieloletnich programów dla Marynarki Wojennej RP.
2025 rok w PGZ Stoczni Wojennej nie był czasem podsumowań, lecz okresem intensywnej, wielowątkowej pracy. Rozpoczęcie fizycznej budowy okrętu ratowniczego pk. Ratownik, wyraźny postęp programu Miecznik oraz konsekwentne inwestycje w infrastrukturę i kapitał ludzki potwierdziły, że Stocznia weszła w etap trwałej realizacji wieloletnich programów okrętowych dla Marynarki Wojennej RP. Skala prowadzonych projektów i tempo ich realizacji sprawiają, że rok 2025 może się okazać rekordowy zarówno pod względem przychodów, jak i zysku.
Czy wiadomo czy i na ile metrow zostanie poglebiony tor wodny/port? Wydaje mi sie ze wlasnie ten parametr portu zadecyduje czy bedzie mogl on przyjmowac wieksze i bardziej zaawansowne statki offshorowe, czy nie.