Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Adriatyk i Balaton coraz częstszym wyborem na wyjazdy zagraniczne
Coraz więcej Polaków decyduje się na zagraniczne wypady blisko granicy, preferując ciepłe kierunki takie jak Adriatyk czy Balaton zamiast polskiego Bałtyku. Gwarantowana pogoda, urokliwe krajobrazy oraz konkurencyjne ceny sprawiają, że krótkie zagraniczne wyjazdy stają się coraz popularniejsze.
Z najnowszych danych opublikowanych przez Nocowanie.pl wynika, że nad Balatonem, urokliwym jeziorem w sercu Węgier, Polacy chętnie spędzają średnio 5 dni. Siófok, jedno z najpopularniejszych miejsc nad Balatonem, kusi turystów atrakcyjnymi cenami – średni koszt osobodoby wynosi tam 136 złotych. To atrakcyjna alternatywa w porównaniu do zatłoczonych i droższych polskich kurortów nadmorskich.
Balaton, nazywany „węgierskim morzem”, od lat przyciąga turystów z całej Europy. Jezioro, o długości ponad 70 kilometrów, oferuje nie tylko piękne plaże, ale także bogatą ofertę rekreacyjną. Wzdłuż jego wybrzeży znajdują się liczne kurorty, które latem tętnią życiem. Wody Balatonu są płytkie i szybko się nagrzewają, co czyni to miejsce idealnym dla rodzin z dziećmi.
Dla porównania, nad polskim Bałtykiem ceny w popularnych kurortach, takich jak Kołobrzeg czy Hel, mogą sięgać nawet 5 tysięcy złotych za cztery dni pobytu dla dwóch osób. Nic więc dziwnego, że Polacy coraz częściej wybierają Chorwację czy Węgry, gdzie ceny są bardziej przystępne, a pogoda pewniejsza.
Jak podaje Nocowanie.pl, tego lata dużym zainteresowaniem cieszą się także krótsze wypady do Budapesztu czy innych węgierskich miast. Średni koszt noclegów w Egerze, znanym z term i zabytków, wynosi 1693 złote za 4 dni pobytu.
Znane i sprawdzone lokalizacje, takie jak Zadar w Chorwacji, Praga w Czechach czy Siófok nad Balatonem, dają turystom poczucie bezpieczeństwa, jednocześnie umożliwiając odkrywanie nowych, mniej zatłoczonych miejsc.
Źródło: PAP Media Room/Nocowanie.pl/MD
Powiązane wpisy
Grenlandia, USA i Trump. Davos i polityka faktów
Co właściwie miał na myśli Donald Trump, gdy podczas Światowe Forum Ekonomiczne w Davos stwierdził, że Stany Zjednoczone „oddały Grenlandię Danii”? I dlaczego ta teza brzmi efektownie, ale nie wytrzymuje konfrontacji z faktami?
W artykule
Wystąpienie Trumpa podczas Światowego Forum Ekonomicznego znów pokazało, jak swobodnie prezydent USA podchodzi do historii – zwłaszcza wtedy, gdy w grę wchodzi Arktyka. Po II wojnie światowej USA miały rzekomo „oddać Grenlandię” i – jak ocenił Trump – był to ruch „głupi”.
Tyle, że jest jeden zasadniczy problem: Grenlandia nigdy nie należała do Stanów Zjednoczonych.
II wojna światowa i Grenlandia: obecność USA bez prawa własności
Czy amerykańskie wojska były na Grenlandii? Tak.
Czy oznacza to, że wyspa była amerykańska? Nie.Podczas II wojny światowej Grenlandia znalazła się pod tymczasową okupacją wojskową USA, za cichym przyzwoleniem Danii. Cel był prosty i czysto wojskowy: uniemożliwić Niemcom przejęcie kontroli nad wyspą. Gdy wojna się skończyła, Amerykanie zakończyli obecność. Niczego nie „oddawali”, bo nie mieli czego oddawać.
W Davos Trump kilkukrotnie mylił Grenlandię z Islandią, sugerując nawet, że sprawa „Islandii” miała wpływ na wahania amerykańskiej giełdy. Retorycznie to zabieg dobrze znany: uproszczenie i emocjonalny skrót zamiast precyzji. Politycznie jednak padły słowa znacznie poważniejsze – ponowione zostały żądania przejęcia wyspy, uzasadniane „potrzebami bezpieczeństwa”.
Grenlandia pod zwierzchnictwem Danii. Fakty, które zamykają spór
Jak wygląda to naprawdę z punktu widzenia historii i prawa?
Grenlandia pozostaje pod zwierzchnictwem Danii od XVIII wieku. Jej status ewoluował: od kolonii, przez stopniowe włączanie do struktur państwa, aż po szeroką autonomię w ramach Królestwa Danii. Kluczowe były lata 1979 i 2009, gdy rozszerzono zakres samorządności wyspy. Sprawy polityki zagranicznej i obronnej pozostały jednak w gestii Kopenhagi.
I tu pojawia się wątek, o którym mówi się rzadziej.
Nie chodzi już wyłącznie o Grenlandię jako terytorium. Chodzi o język, jakim Trump opisuje Arktykę.W tej narracji Arktyka przestaje być przestrzenią umów i partnerstwa. Zaczyna być postrzegana jako zasób strategiczny. Historia, traktaty i status prawny schodzą na dalszy plan. Liczy się położenie, infrastruktura i potencjał wojskowy. To nie zapowiedź realnej aneksji, lecz sygnał, jak Waszyngton – przynajmniej w trumpowskiej wersji – widzi dziś północ: jako strefę rywalizacji, nie współzarządzania.
W tym sensie Grenlandia staje się nie podmiotem prawa międzynarodowego, lecz elementem strategicznej mapy.
USA już są na Grenlandii. Reszta to opowieść
Czy to znaczy, że Stany Zjednoczone nie mają tam żadnej pozycji? Wręcz przeciwnie.
USA są na Grenlandii obecne do dziś. Umowa obronna z 1951 roku, nadal obowiązująca, sankcjonuje amerykańskie bazy, systemy radarowe i obecność wojskową. Jest ona znacznie mniejsza niż w czasie zimnej wojny, ale wciąż realna. W 1946 roku Waszyngton próbował nawet kupić Grenlandię za 100 mln dolarów. Dania ofertę odrzuciła.
Dlatego mówiąc o „oddaniu Grenlandii”, Trump nie opisuje faktów. Buduje polityczną opowieść o utraconej kontroli. Atrakcyjną medialnie, lecz sprzeczną zarówno z historią, jak i z prawem międzynarodowym.
Przez dziesięciolecia Stany Zjednoczone budowały swój wizerunek jako strażnik pokoju na świcie. W tym kontekście pytanie o Grenlandię brzmi inaczej: czy mamy do czynienia jedynie z retoryką, czy z pierwszą sugestią odebrania terytorium jednemu z sojuszników?
