Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Rosyjska blokada morska i jej potencjalny wpływ na eksport zboża z Ukrainy
Wobec potencjalnej rosyjskiej blokady Morza Czarnego, ukraiński eksport zboża, będący podstawą jej gospodarki, może być zagrożony na dużą skalę. Wzmożona aktywność rosyjskich sił na Morzu Czarnym oraz zawieszenie umowy zbożowej przez Moskwę, stwarzają niepewność co do przyszłości ukraińskiego eksportu płodów rolnych i jego wpływu na globalne ceny żywności.
Według ekspertów, eksport zboża, może napotkać na poważne trudności. Wskazują oni, że rosyjskie manewry na Morzu Czarnym mogą być próbą sabotowania tego procesu. Porozumienie czarnomorskie, związane z Inicjatywą Zbożową Morza Czarnego, oficjalnie przestało obowiązywać 17 lipca, której celem było gwarantowanie bezpiecznego transportu zboża przez Morze Czarne.
Ta decyzja zbiega się w czasie z intensyfikacją działań rosyjskich na Morzu Czarnym, co zwróciło uwagę ukraińskiego dowództwa. Raport Sił Zbrojnych Ukrainy wyraźnie wskazuje na wzrost aktywności rosyjskiej armii, zarówno na morzu, jak i na okupowanym Półwyspie Krymskim.
Ukraina jest jednym z największych na świecie eksporterów zboża, a Inicjatywa Zbożowa Morza Czarnego z 2022 roku umożliwiła wywóz z kraju ponad 32 milionów ton kukurydzy, pszenicy i innych zbóż. Według danych ONZ, porozumienie to przyczyniło się do obniżenia cen żywności na całym świecie o ponad 20%.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/com-dkm-wizyta-dowodcow-wloskich-okretow/
Pierre-Olivier Gurinchas, główny ekonomista Międzynarodowego Funduszu Walutowego, wypowiedział się wczoraj na temat sytuacji związanej z porozumieniem zbożowym. Zdaniem Gurinchasa, rezygnacja Rosji z tego porozumienia może spowodować wzrost cen zboża na świecie o 10-15 procent. Ekonomista podkreślił, że Inicjatywa Zbożowa Morza Czarnego miała kluczowe znaczenie dla zapewnienia dostaw zboża z Ukrainy, co przyczyniło się do złagodzenia napięć cenowych na rynkach żywności.
Utrata możliwości eksportu zboża, będącej kluczowym filarem ukraińskiej gospodarki, miałaby poważne konsekwencje nie tylko dla samej Ukrainy, ale także dla światowego rynku zboża. Zdając sobie sprawę z potencjalnego zagrożenia, prezydent Ukrainy, Wołodymyr Zełenski, skierował już do prezydenta Turcji i sekretarza generalnego ONZ propozycję kontynuowania Inicjatywy Zbożowej bez udziału Rosji.
Właściwe monitorowanie sytuacji na Morzu Czarnym jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności w regionie. Wszelkie zmiany mogą mieć wpływ nie tylko na relacje między Ukrainą a Rosją, ale również na globalne ceny żywności i stabilność gospodarczą.
Źródło: PAP/MD
Powiązane wpisy
Grenlandia, USA i Trump. Davos i polityka faktów
Co właściwie miał na myśli Donald Trump, gdy podczas Światowe Forum Ekonomiczne w Davos stwierdził, że Stany Zjednoczone „oddały Grenlandię Danii”? I dlaczego ta teza brzmi efektownie, ale nie wytrzymuje konfrontacji z faktami?
W artykule
Wystąpienie Trumpa podczas Światowego Forum Ekonomicznego znów pokazało, jak swobodnie prezydent USA podchodzi do historii – zwłaszcza wtedy, gdy w grę wchodzi Arktyka. Po II wojnie światowej USA miały rzekomo „oddać Grenlandię” i – jak ocenił Trump – był to ruch „głupi”.
Tyle, że jest jeden zasadniczy problem: Grenlandia nigdy nie należała do Stanów Zjednoczonych.
II wojna światowa i Grenlandia: obecność USA bez prawa własności
Czy amerykańskie wojska były na Grenlandii? Tak.
Czy oznacza to, że wyspa była amerykańska? Nie.Podczas II wojny światowej Grenlandia znalazła się pod tymczasową okupacją wojskową USA, za cichym przyzwoleniem Danii. Cel był prosty i czysto wojskowy: uniemożliwić Niemcom przejęcie kontroli nad wyspą. Gdy wojna się skończyła, Amerykanie zakończyli obecność. Niczego nie „oddawali”, bo nie mieli czego oddawać.
W Davos Trump kilkukrotnie mylił Grenlandię z Islandią, sugerując nawet, że sprawa „Islandii” miała wpływ na wahania amerykańskiej giełdy. Retorycznie to zabieg dobrze znany: uproszczenie i emocjonalny skrót zamiast precyzji. Politycznie jednak padły słowa znacznie poważniejsze – ponowione zostały żądania przejęcia wyspy, uzasadniane „potrzebami bezpieczeństwa”.
Grenlandia pod zwierzchnictwem Danii. Fakty, które zamykają spór
Jak wygląda to naprawdę z punktu widzenia historii i prawa?
Grenlandia pozostaje pod zwierzchnictwem Danii od XVIII wieku. Jej status ewoluował: od kolonii, przez stopniowe włączanie do struktur państwa, aż po szeroką autonomię w ramach Królestwa Danii. Kluczowe były lata 1979 i 2009, gdy rozszerzono zakres samorządności wyspy. Sprawy polityki zagranicznej i obronnej pozostały jednak w gestii Kopenhagi.
I tu pojawia się wątek, o którym mówi się rzadziej.
Nie chodzi już wyłącznie o Grenlandię jako terytorium. Chodzi o język, jakim Trump opisuje Arktykę.W tej narracji Arktyka przestaje być przestrzenią umów i partnerstwa. Zaczyna być postrzegana jako zasób strategiczny. Historia, traktaty i status prawny schodzą na dalszy plan. Liczy się położenie, infrastruktura i potencjał wojskowy. To nie zapowiedź realnej aneksji, lecz sygnał, jak Waszyngton – przynajmniej w trumpowskiej wersji – widzi dziś północ: jako strefę rywalizacji, nie współzarządzania.
W tym sensie Grenlandia staje się nie podmiotem prawa międzynarodowego, lecz elementem strategicznej mapy.
USA już są na Grenlandii. Reszta to opowieść
Czy to znaczy, że Stany Zjednoczone nie mają tam żadnej pozycji? Wręcz przeciwnie.
USA są na Grenlandii obecne do dziś. Umowa obronna z 1951 roku, nadal obowiązująca, sankcjonuje amerykańskie bazy, systemy radarowe i obecność wojskową. Jest ona znacznie mniejsza niż w czasie zimnej wojny, ale wciąż realna. W 1946 roku Waszyngton próbował nawet kupić Grenlandię za 100 mln dolarów. Dania ofertę odrzuciła.
Dlatego mówiąc o „oddaniu Grenlandii”, Trump nie opisuje faktów. Buduje polityczną opowieść o utraconej kontroli. Atrakcyjną medialnie, lecz sprzeczną zarówno z historią, jak i z prawem międzynarodowym.
Przez dziesięciolecia Stany Zjednoczone budowały swój wizerunek jako strażnik pokoju na świcie. W tym kontekście pytanie o Grenlandię brzmi inaczej: czy mamy do czynienia jedynie z retoryką, czy z pierwszą sugestią odebrania terytorium jednemu z sojuszników?
